Van buren ku’j veul aardigheid hebben maar ok narigheid. Maar ut blif nog altijd zo: un goeie buur is bèter as un varre vriend. In un darp niet varre van de Iessel wonen ok luu die buren van mekaar waren. Ja, buren zuuk ie zelf niet uut. Ie mot ut maar nemmen zoas ze bint. Soms völt ut mee en soms valt ut tegen. In dit geval wonen de luu al un flinke tied noast mekare. Ze konden niet bie mekare in de ramen kieken, d’r zat nog un flinke ruumte tussen. Helaas waren ut niet zulke beste buren van mekaar. Dat kwam umdat ze heel andere belangen en beroepen hadden. Niet dat ze hooglopende ruzie hadden, maar ze waren zeker ok gien kameroaden. Ze zeiden mekare goeiendag maar doar blif ut ok bie.
Mo’j is heuren hoe dat zo kwam. De ene buurman was jager en as ut jachtseizoen anbrak dan ging hee d’r veul op uut. Hee knallen d’r flink op lös. In de harfst was hee vake op pad um wat wilde varkens, reeën en hartebokken neer te leggen. De ander was ok flink druk met ut wild, maar heel anders. Hee was un rasechte streuper. Heel wat knientjes en ander wild had hee al kunnen verrassen. In ut gezin van de streuper waren d’r heel wat knientjes en hazen de pot in egaon. In ut grote gezin konden ze dat goed gebruuken. De jager wist dat ok wel, maar hee wol niet zo beroerd wezen um de man an te geven.
Ze gingen zelden of nooit bie mekare op de koffie. De vrouwluu hadden ok niet un band. Gingen nooit samen argens hen. De jager heuren dat ut niet zo best ging met de gezondheid van buurman streuper. Ut ging un bitjen beroerd met um en de jager dach d’r oaver um toch maar is te goan kieken en te informeren hoe ut met um ging. As mens töt mens wa’j dat toch eigenlijk verplicht, vond hee.
Hee stellen ut steeds maar uut, maar op un dag besloat d’r toch maar wark van te maken. Ut ging um te varre um bloemen of wat anders mee te nemmen maar un proatjen dat mos toch ok kunnen. Hee bellen an bie de buren en de vrouw deed de deure lös. De jager zei: “Ik wol effen oe man opzuuken want ik heuren dat ut niet zo best met um geet.” “Ja, dat is zo”, zei de streupersvrouw. “Maar kom d’r in dan ku’j effen met um proaten.” De man zat op un stoel bie de warme kachel. “Buurman hoe geet ut d’r mee?”, zei de jager, “wil ut weer un bitjen?” De zieke streuper zei: “Nou ut geet wel weer un bitjen bèter, maar margen wil ik un drankjen goan halen bie de dokter. Ik bin lang de olden nog niet. Ut wark dat kik mien nog zo an!” De jager heuren dat an en lachen un bitjen en zei met un kwinkslag: “As ie margen noa de dokter goat breng mien dan ok zo’n drankje mee wat ut wark hef mien mien hele lèven al an ekeken!” Ut is niet bekend of ut drankjen beiden hef eholpen, maar wel dat beiden noa die tied beter met mekare oaverweg konden.